русский  english    
ԳՐԱԴԱՐԱՆ / ՀԱՆՐԱԳԻՏԱՐԱՆ
Ա | Բ | Գ | Դ | Ե | Զ | Է | Ը | Թ | Ժ | Ի | Լ | Խ | Ծ | Կ | Հ | Ձ | Ղ | Ճ | Մ | Յ | Ն | Շ | Ո | Չ | Պ | Ջ | Ս | Վ | Տ | Ց | ՈՒ | Փ | Ք | Օ

Ս. ՀԱԿՈԲ ՄԾԲՆԵՑԻ (+338) | ՀԱԿՈԲ ՆԱԽԱՀԱՅՐ | ՀԱՂԱՐԾՆԻ ՎԱՆՔ | ՀԱՂՈՐԴՈՒԹՅՈՒՆ | ՀԱՂՊԱՏԻ ՎԱՆՔ | ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ՋՐՀԵՂԵՂ | ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄ | ՀԱՄԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ | ՀԱՅՍՄԱՎՈՒՐՔ | ՀԱՅՏՆՈՒԹՅՈՒՆ | ՀԱՅՐԱՊԵՏ | ՀԱՅՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ | ՀԱՅՐԱՎԱՆՔ (ՄԱՐԴԱՂԱՎՆՅԱՑ ՎԱՆՔ) | ՀԱՆԴԵՐՁՅԱԼ ԿՅԱՆՔ | ՀԱՌԻՃԱՎԱՆՔ | ՀԱՎԱՏ | ՀԱՎԱՏՈ ՀԱՆԳԱՆԱԿ | ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ | ՀԵԹԱՆՈՍՈՒԹՅՈՒՆ | Ս. ՀԵՂԻՆԵ ԹԱԳՈՒՀԻ (250-330) | ՀԻՆՈՒՆՔ | ՀՈԲ ԵՐԱՆԵԼԻ | ՀՈԳԵԳԱԼՈՒՍՏ | ՀՈԳԵՀԱՆԳԻՍՏ | ՀՈԳԵՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆ | ՀՈԳԵՎՈՐ ԵՐԱԺՇՏՈՒԹՅՈՒՆ | ՀՈՂԱԹԱՓԵՐ | ՀՈՎԵԼ ՄԱՐԳԱՐԵ (մ. թ. ա. V դ. երկրորդ կես) | Ս. ՀՈՎՀԱՆ ՄԱՆԴԱԿՈՒՆԻ (410-490) | Ս. ՀՈՎՀԱՆ ՈՍԿԵԲԵՐԱՆ (347-407) | Ս. ՀՈՎՀԱՆ ՈՐՈՏՆԵՑԻ (1315-1386) | ՀՈՎՀԱՆՆԱՎԱՆՔ | ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱՌՆԵՑԻ (XII-XIII դդ.) | ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԵՐԶՆԿԱՑԻ (1230-1293) | Ս. ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԵՐՈՒՍԱՂԵՄԱՑԻ (+417) | Ս. ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՄԿՐՏԻՉ | Ս. ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՄԿՐՏՉԻ ԵՎ Ս. ԱԹԱՆԱԳԻՆԵ ԵՊԻՍԿՈՊՈՍԻ ՆՇԽԱՐՆԵՐԻ ՓՈԽԱԴՐՄԱՆ ՏՈՆ | ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՍԱՐԿԱՎԱԳ (1045-1129) | Ս. ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՕՁՆԵՑԻ (+728) | ՀՈՎՆԱՆ ՄԱՐԳԱՐԵ (մ. թ. ա. VIII դ. առաջին կես) | ՀՈՎՍԵՓ ԳԵՂԵՑԻԿ | ՀՈՐԴԱՆԱՆ | Ս. ՀՌԻՓՍԻՄՅԱՆ ԿՈՒՅՍԵՐ (+301) | ՀՐԱԺԱՐԻՄՔ | ՀՐԵՇՏԱԿ | ՀՈՒՅՍ | Ս. ՀՈՒՍԻԿ ՀԱՅՐԱՊԵՏ (295-347)


Ս. ՀՈՒՍԻԿ ՀԱՅՐԱՊԵՏ (295-347)
id305Հուսիկը ս. Վրթանես հայրապետի երկվորյակ զավակներից կրտսերն էր: Հայոց արքունիքում կրթվելուց հետո նա եղավ իր հոր օգնականը պետական ծառայության մեջ: Ամուսնացավ և ունեցավ երկվորյակ որդիներ՝ Պապ և Աթանագինես անուններով: Երբ տեսիլքում Հուսիկին հայտնվեց, որ իր զավակները չեն նվիրվելու Աստծո սպասավորությանը՝ նա մեծ տրտմություն ապրեց, քանզի ամուսնացել էր, որպեսզի շարունակվի ս. Գրիգոր Լուսավորչի սերունդը՝ իբրև Աստծո սպասավորների զարմ: Այլևս չմերձենալով իր կնոջը՝ նա ապրում էր կրոնավորի կյանքով և վշտագին աղոթում: Ի պատասխան իր մտատանջությունների՝ Հուսիկը նոր տեսիլք տեսավ, որով մեծապես մխիթարվեց՝ իմանալով, որ իր անարժան զավակներից, այնուհանդերձ, աստվածապաշտ թոռներ են ծնվելու:
Ս. Վրթանես հայրապետի մահից հետո ժողովրդի կամքով Հուսիկը ձեռնադրվեց եպիսկոպոս և դարձավ հայոց հայրապետ: Նրա հայրապետության տարիներին Հայաստանի քաղաքական վիճակը համեմատաբար խաղաղ էր: Սակայն հայոց Տիրան թագավորը (339-350 թթ.) աչքի էր ընկնում իր անառակությամբ ու անողորմությամբ, ինչը չէր կարող անտարբեր թողնել Հուսիկին և չստիպել, որ նա, իբրև նախանձախնդիր հովվապետ, հաճախ հանդիմանի արքային: Ի վերջո, տեսնելով Տիրանի բացարձակ անզեղջությունն ու ամբարտավանությունը, Հուսիկն արգելեց նրան եկեղեցի մտնել: Այդ չհանդուրժելով՝ արքան հրաման տվեց նրան բրածեծ անել: Սուրբ հայրապետը վախճանվեց՝ այսպես մինչև վերջ առանց աչառության հավատարիմ մնալով իր կոչմանը:
 
sacredtradition.am